Hayattan Kesit

​

Hayattan Kesit

Hayat… hayat, biz hayaller kurarken yaşadığımızdır.Diye okumuştum geçen bir kitapta. Gerçekten öyle. Yani hayal ve hayat bazen birbirinden nefret eden iki sözcük gibi. Doğumumuzla başlayan hayat, bazılarımıza yaşama şansı verirken, bir odada bir bebek ilk kez gözlerini açar. Yan odadaki bebek ise daha nefes bile alamadan gözlerini yumar. İşte hayat dediğimiz tam orada kendini gösteriyordu. “Ben buyum.” demeyi ilk orada öğretti. Bazen ansızın gelen bir acı haberde, bazen de yıllardır istediğin bir şeyin içinde bulunduğun anda gösterir yüzünü. Hayat, işte bu inişler ve çıkışlarla kendini var eder. Bazen böylesine acınası, bazen de tek bir hareketiyle kendine bağlayan toksik bir ilişki gibidir. Bu yüzdendir ya, bazen her şeyden ve herkesten kurtulmak istersin. Bazense ne kadar anlam taşıdığını düşünürsün. En nihayetinde de şu kanaate varırsın: Hayat kusursuz değildir. Bazen sancıların, düşüşlerin olabilir. Ama bazen de gözünde bir cennet yuvasına dönüşebilir. Sen ne kadar şükredersen o kadar mutlu olduğunu; ne kadar istersen o kadar yetersizlikle boğuştuğunu fark edersin. Bu da hayatın sana, “Ya benimle iyi anlaşırsın ya da sancı çekmeye devam edersin.” demesinin bir başka yoludur. Yavaş yavaş kötülükleri, insafsızlıkları, acıları tattırarak kendini tanıtır. Ama sen ne kadarını görürsün, işte bu da sende biter.Çünkü acılar verirken hiç beklemediğin anda, hiç beklemediğin birinden bir gülümseme gönderir. Ya tamamen ondan nefret etmeyesin diye… Ya da belki seni sevdiği içindir ha. Dedim ya, toksik bir ilişki bu. Acılar verirken her zaman yanına bir derman da gönderir. Tek amacı öğrenmeni sağlamak. Ve sen bunu ne kadar erken kabul edersen, o kadar erken mutlu olmayı öğrenirsin. Sonunda anlıyorsun işte hayat seni kırmak için değil, eğitmek için var.Her şey normal yaşadığın her şey normal unutma olağanüstü şeyler yalnızca masallarda olur. Burda yaşaman gereken her şeyi yaşıyorsun. Sana yazılanı yaşıyorsun. Bir başkasının hayatını değil. Sana ait bu hikaye. Hikayene sahip çık! Belki de hayatı tamamen sancıyla eş değer bir anlam kazanmasının nedeni içimizdeki ışığa ulaşmamız içindir. Hayatın bana öğrettiği tek şey yürümeye devam et.Hayat, sadece soruların hiç bitmediği ama cevapların hep yolun kendisine gizlendiği bir serüvendir. Ve o serüvende, asıl önemli olan varacağımız yer değil: yolda kim olduğumuzdur. Nasıl adımlar attığımız hayatın kendisine verdikleri karşısında nasıl tepki verdiğimizdir. Onu kızdırma! İşteeee; hayat bazen zehir bazen panzehir. Ama ikisini de tattığında, aslında yaşadığını fark ediyorsun. Bir bakıyorsun ayrılıklar da kavuşmalar da, acılar da sevinçler de aynı kelimenin içinde saklı: hayat.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı