Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum: Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi. Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın. Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bir sonuca bağlandığını görürsün. En önemlisi de zaman kaymasıdır. Bir yere geç kalmanın verdiği o huzursuzluk, aslında başka bir şeye alan açar. Belki bir derse, belki bir başlangıca. Aslında tam zamanında oraya yetişseydin; karşılaşmayacağın insanları, tesadüfen duymayacağın bir cümleyi, fark etmeyeceğin bir detayı… Aksilik sandığım şey, aslında başka bir düzenin başlangıcı olabilir miydi? Fikir değiştirmenin verdiği suçluluk hissi, iç sesinin bir yönlendirmesi olabilir mi? Hayatın seni başka bir yöne itmesi peki? İşte farkında olduğunda, gün sonuna kadar olan her şey bir puzzle gibi birleşip yaşamını oluşturur. Orada olmalıydın. O otobüs geç gelmeliydi. O anda karar değiştirmeliydin. Hava bozulmalıydı. O anda rahatsızlanmalıydın. Çünkü o aralarda duyacağın bir söz, yıllarca anlamlandıramadığın bir şeyin cevabı olacaktı. Tesadüfen gördüğün bir resim, seni bambaşka bir yöne yönlendirecekti. Bu yüzden hiçbir şey yakınmanı gerektirecek kadar önemli değil. Her şey bir sonuca bağlanıyor ve farkında olmaya gayret gösterirsen, hepsi senin lehine gerçekleşiyor. Yani hayat hiçbir şeyi rastgele yapmaz; sadece biz acele ederiz. Parçalar birleştiğinde değil, durup baktığımızda anlam kazanır. Kontrol sandığımız şey elimizden kaydığında değil, bıraktığımızda hayat gerçek şeklini alır. Ve o şekil çoğu zaman tam da bize aittir. Bazı günler yolunu kaybetmezsin; hayat seni olması gereken yere biraz dolandırarak götürür. Bu farkındalık, gün içinde daha da odaklanmanı ve anı yaşamanı sağlar.

Gün sonunda puzzle’ını yorumlamayı unutma.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı