Hata Yapıyorsan Yaşıyorsun

Merhaba, ben Yeşim. Bu satırlar benim için çok özel çünkü bugün sana “hata yapmak” üzerine kalbimden geçenleri anlatmak istiyorum. Bu yazı fazlasıyla samimi, belki kusurlarla dolu olacak. Ama tam da bu yüzden kıymetli. Çünkü tıpkı hayat gibi, bu da kusurlarıyla güzel.

Hata yapmak… 15 yaşındaydım. İnsanların beni yaptığım hatalar üzerinden yargıladığı, eleştirdiği, etiketlediği zamanlardı. Bir ismin yanına sıfatlar koymak ne kolaydır değil mi? “O hatalı”, “o başarısız”, “o hep yanlış kararlar veriyor.” Ama ben, bütün o seslere rağmen içimden başka bir sesle konuşmaya başladım: “Hata yapabilirim.”

Evet, hata yapabilirim. Önemli olan, o hatanın farkına varmak. Onu reddetmemek. Çünkü bir yanlışı hata olarak görmezsen, onu sürdürürsün. Defalarca yaparsın. Sonunda mutsuz bir insana dönüşmenin yolu, yanlışları inatla reddetmekten geçiyor.

Benim hayatımdaki en zor zamanlar, hata yapabileceğimi kabul etmeyen insanların çevremde olduğu dönemlerdi. Ne yazık ki bu, büyük kırılmalara ve hatta felaketlere yol açtı. Ama ben onların sesini bastırdım. Çünkü kendi sesimi yükselttim. Ve o ses bana hep şunu söyledi: “Hatalarınla var olabilirsin, bu senin onurun.”

Her yaptığım hatadan sonra bir şey öğrendim. Bazen canım yandı, bazen pişman oldum ama hep büyüdüm. O hatalar, beni daha iyi bir versiyonuma taşıdı. Ve artık biliyorum ki hata yapmak, gelişmenin en doğal yolu.

Bu yüzden, hata yapmak benim için bir utanç değil. Aksine, bir onur madalyası gibi göğsümde taşıyorum. Çünkü insan olmak, eksik olmak demek. Yanılmak, denemek, düşmek ve yeniden kalkmak demek.

Bugün bunu söylemekten çekinmiyorum: “Evet, ben hata yapıyorum. Yapmaya da devam edeceğim.” Belki çevremdekiler bu sözleri çok duydukları için bıkkınlıkla “Anladık artık, hata yapabiliyorsun!” diyecekler. Ama biliyorum ki bu iki kelime -“hata yapabilirim”- dışarıdan bakıldığında ne kadar basit görünse de, kabul etmesi en zor şeylerden biri.

Çünkü etrafıma baktığımda, çok az insanın şunu söyleyebildiğini görüyorum: “Ben yanıldım. Evet, bu benim hatam.”

Demem o ki; eğer hata yapıyorsan, varsın. Yaşıyorsun demek. Hata yapmamak istiyorsan, hiçbir adım atmaman gerekir. Oturduğun yerden, hareketsizce, yaşamdan uzak durarak tabii ki hata yapmazsın. Ama o zaman da canlı olduğunu hissedemezsin. Çünkü hayat, risk almadan yaşanmaz.

Bugün biri bana “Yeşim, hata yapıyorsun” dediğinde hemen savunmaya geçmiyorum. Çünkü artık biliyorum: Hata yapmak, insan olmanın ta kendisi.

Eğer sen de bir hatanı kabullenip kendinle barıştığın bir anı hatırlıyorsan, bu çok kıymetli. Belki bunu benimle paylaşmak istersin. Ya da sadece içinden geçirip kendine kocaman sarılmak istersin. Her iki haliyle de iyi ki varsın. Birlikte büyümeye niyetli bu topluluğun bir parçası olduğun için teşekkür ederim.

Ve eğer hata yapmaktan korkuyorsan… Belki yalnız değilsin. Çünkü ben buradayım. Bu yolda seninle birlikte yürümeye hazırım.

Ben Yeşim. Burası, seninle birlikte insan olmanın tüm kırılganlığını konuştuğumuz yer. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere.

Farkında olduğun hatalarınla kal.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı