Bir Aydınlanma Anı: Kendime Değer Katıyorum

​

Bir Aydınlanma Anı: Kendime Değer Katıyorum.

Çok duygusal bir andı.

Bir anda gözyaşlarım döküldü.

Zaten çok hassas bir konu olduğunun farkındaydım.

Masaya yaslanmıştım… ellerim başımdaydı.

Ve içimden bir cümle geçti:

“Ben hassas değilim. Sadece çok hassas şeyler yaşıyorum.”

Bu cümleyle birlikte gözyaşlarım durdu.

Bir sessizlik geldi, ama bu sessizlik bir suskunluk değil, aydınlanmaydı.

Çevremde yıllarca duyduğum şeyler geldi aklıma:

“Hassas kalpli olmak bu dünyadaki en büyük cehennemdir.”

“Sen fazla alıngansın, abartıyorsun, büyütüyorsun…”

Ama hayır.

Ben hassas değilim.

Ben sadece çok derin, çok gerçek şeyler yaşıyorum.

Ve o an fark ettim:

İnsan gerçekten kendi kendini manipüle edebiliyormuş.

Hani dışarıdan gelen manipülasyonları fark ediyoruz ya…

Erkek arkadaşlarımızdan, kız arkadaşlarımızdan, arkadaş çevremizden, akrabalardan, öğretmenlerden.

Hayallerimize gülenler, hedeflerimizi küçümseyenler, sadece bir gülüşümüzü bile eleştirenler…

Bunların hepsi birer yük oluyor omuzlarımıza.

Ama en can alıcı olanı şu:

Bizi en çok tanıyan biziz… ama yine de kendimizi manipüle ediyoruz.

Bu farkındalık, benim için bir kırılma anıydı.

Aynı anda hem canımı çok yaktı, hem içimi rahatlattı.

Çünkü o an yıllardır üzerime yapışmış bir yalanın içinden çıkmış gibi hissettim.

Hayatım boyunca hayallerimi, hedeflerimi, yürüdüğüm yolları ciddiye almayan insanlar oldu.

İnanmadılar.

“Nasıl yapacaksın?” diye küçümseyen bakışlar gördüm.

Zamanla bu bakışları içselleştirdim.

Ve bir noktada ben de kendime inanmaz oldum.

“Zaten yapamazdım ki… O yüzden bu yolu seçtim,” diyerek kendi yolumu bile küçümsemeye başladım.

Bence bu, insanın kendine yapabileceği en büyük zarar.

Zaten dışarıdan yeterince manipüle ediliyoruz.

Ve bir de biz, kendimize bunu yaparsak…

Kendimizi eksik, güçsüz, değersiz hissetmemiz kaçınılmaz hale geliyor.

Ama bu farkındalıktan sonra bir şey değişti.

Kendime karşı daha kibar olmaya başladım.

Hislerime, düşüncelerime daha çok kulak verdim.

Çünkü bunları sadece ben yaşıyorum.

Ve en iyi ben anlıyorum.

İnsanın “hissediyorum” dediği yerleri bazen ağrıyor olabilir.

Ama ağlıyor olmam, güçsüz olduğum anlamına gelmez.

İnsanız.

Hissediyoruz.

Mutlu olduğumuz gibi, heyecanlandığımız gibi, korktuğumuz gibi…

Ağlayabiliriz de.

Bence herkes, güçlü olmak için ağlamalı.

Bu yazıyı yazmamın sebebi, kendi hikâyemden yola çıkarak insanların da kendilerinde bir şeyleri fark etmelerine katkı sağlamak.

Belki bir cümle bile birilerinde küçük bir pencere açar.

Ve son olarak, kendime ve sana şunu hatırlatmak istiyorum:

#KendimeDeğerKatıyorum

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı