Bir Saniye Koşma: Orda Bir Kuş Uçuyor

Bir Saniye Koşma: Orada Bir Kuş Uçuyor.

Hayatta anlam veremediğim tek bir şey varsa, o da olan güzellikleri fark etmeyenler. Bu beni o kadar çıldırtıyor ki! Sık sık kendimi şu soruları sorarken buluyorum:

“Şu harika güneşi görmüyor musun, nasıl bir renge bürünmüş?

Baksana güneşin batışı her yeri nasıl da resme dönüştürmüş!

Az önce çok farklı bir kuş geçti, fark ettin mi?

Bu fincan ne kadar hoşmuş…

Az önce biri sana gülümsedi…

Kediye baksana, nasıl da süs gibi duruyor?”

Ne gariptir ki tüm bu güzellikler aslında bizimle, hem de her yerde. “Ben buradayım.” diyorlar ama çoğu zaman biz onları görmüyoruz. Çünkü olmayana, olmaması gerekene, geçmişe, geleceğe ya da başkasını memnun etmeye koşuyoruz. Kendi olmayan bir dünya için çabalarken yanımızdan geçen hiçbir ihtişam dikkatimizi çekmiyor.

Bir gün bir kuş kanatlarını öyle hızlı çırptı ki, onu izlemekten kendimi alıkoyamadım. Bana yaşadığımı hatırlattığı için içimden teşekkür ettim. O an, hem kendime döndüm hem de gökyüzünde kanatlarının yarattığı titremeye şahit oldum. Güneş tüylerine değdikçe altın gibi parlıyordu ve bu beni gülümsetti.

Hemen ardından içtiğim kahvenin fincanına gözüm takıldı. Gün ışığı kahveyi aydınlatıyor, buğulu yüzeyi parlıyordu. Küçük bir hareket, bir anlık ışık… Her biri ayrı bir mucize gibiydi. Eve dönerken otobüste yanımdan geçen çocuk, yüzünü kocaman bir gülümsemeyle bana çevirdi. O an şehirdeki tüm gürültü sustu ve yalnızca o sıcaklık kaldı.

Ama ne yazık ki hayatımız hep şikayet etmeye, daha fazlasını istemeye odaklanmış durumda. Bu yüzden başucumuzda duran güzellikleri fark etmek imkânsız gibi geliyor. Oysa ben fark ettiğimde her defasında yaşamak için bir sebep, her sebepte bir anlam buluyorum. Bahsettiğim o kuş bana dinginliği hatırlattı. Küçükken oyun oynadığımız jandarma lojmanının parkı hâlâ gözlerimi sulandırıyor. Ama bugün o sokaklardan sadece kötü yanlarıyla bahsediliyor. Negatifliğe alışmış bir toplumdayız. Oysa büyüdüğüm yerlerde tarif edemeyeceğim kadar güzel anılarım var. İşte sırf bu yüzden içimdeki maneviyatı kaybetmemek için direniyorum.

Bir rüzgâr estiğinde tüm anılar yönünü bana çeviriyor. Yapraklar ağaçta dans ederken bugünün tüm karmaşasını unutuyorum. Ve sık sık kendime şunu soruyorum: “Ben ne kadar sık durup fark ediyorum? Yoksa koşturma alışkanlığımı sürdürmeye devam mı ediyorum?”

Mesela bahsettiğim parkın sahibini keşke hafızama kazısaydım. Sadece üzerindeki üniformayı ve bize gamzeleriyle güldüğünü hatırlıyorum. Hep kızacak sanırken o bize hep gülümsedi. Bir gün taşındılar, biz de o parka bir daha gidemedik. Ama o gülüş hep bizimle kaldı; bahçeden eksildi belki ama kalbimizde daha çok yer etti.

Bugün yürürken köşeden geçen yaşlı bir adamın bastonuyla zemine hafifçe vuruşunu fark ettim. Ritmi öyle uyumluydu ki, yürüyüşümü onun temposuna kaptırdım. Bankta oturan bir çiftin sessizce birbirine bakışı gözümün önünden geçti; kelimeler yerine sessizlik konuşuyordu. Sokak lambasının altında rüzgârla fısıldaşan yapraklara gülümsedim. Küçük bir çocuğun düşen balonunu izlerken anladım ki; hayatın incelikleri hep gözümüzün önünde, sadece durup bakmak gerek.

Kahveciye uğradım. Baristanın kahveyi hazırlarken yaptığı ritmik hareketleri izledim. Köpüğün üzerine çizdiği minik desenler, günün küçük mucizesini kutluyordu. Pencere kenarındaki kedi gölgelerle oynuyordu. O an durup nefes aldım; basit bir anın bile ne kadar büyüleyici olabileceğini fark ettim. Ve kendime yine sordum:

“Acaba sen de fark ediyor musun? Yoksa gözlerini başka şeylere mi dikiyorsun, kaçırdığın anılar birikirken?”

Yolda yürürken bir yaprağın rüzgârla süzüldüğünü gördüm. İnsanlar koşturuyor, telefonlarına bakıyor, aceleyle bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Ama ben o yaprağın dansında, günün karmaşasının dışında bir huzur buldum. Her küçük detay, fark edeni ödüllendiriyor, yaşadığını hissettiriyor.

Akşam üzeri gökyüzü pembe ve turuncuya bürünmüştü. Uzak bir ağaçta kuşlar birbirine eşlik ediyor, sanki gökyüzü için bir senfoni çalıyorlardı. Bu manzarayı izlerken fark etmenin değerini bir kez daha anladım.

Küçük detayları fark etmek, sadece onları görmek değil; onların bana hissettirdiklerini içimde taşımak demek.​

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı