Gönüllülük: Kalbimin Gittiği Yer

​

Gönüllülük Kalbimin Gittiği Yer

Ben 16 yaşıma bastığım zaman, defterime “16 yaşıma kadar öğrendiğim 16 farkındalık” diye not almışım. Sonuncu ve “önemli” diye altını çizip şöyle yazmışım:

“Herkes ama herkes, bu dünyadaki her insan anlaşılmayı ister. Bunu hak eder.”

Bir kapkaççı çocuk mesela… Sizce o, bu “kötülük” diye atfettiğimiz şeyi yaparken çok mu mutlu görünüyor? Yaptığı şeyin sonucunda, arkasından birilerinin onu kovalaması, “hırsız!” diye bağırılması ona onur mu veriyor sanıyorsunuz? O çantada bulduklarını harcarken, helalini yemeyi, şu an o durumda olmamayı tercih etmez miydi?

Bu sadece bir örnek.

Veya bir katil… İçindeki kalbi öldürmüş bir adam, bir zamanlar sabırsızlıkla beklenen, minnacık ayaklara, ellere, buruna sahip bir bebek değil miydi?

Lafı getirmek istediğim yer şu:

İşte bu yüzden ben insanlara bakarken, onların ne yaptığına değil, “neden yaptığına” bakmayı seçiyorum.

Çünkü herkesin bir hikâyesi var.

Ve bazen birini iyileştiren tek şey, onu anlamaya çalışan bir bakıştır.

Olduğu haliyle sevilmeye layık olduğunu duymaktır, onu iyi bir insan yapacak belki de.

Belki sırtının sıvazlanmasıdır, onu dinginleştirecek olan.

İnsan dediğimiz şey bir bedenden ibaret değil çünkü.

Adım attığımız her yerde “bir beden” gibi görünen insanlar var ama…

Hayır, bir insan — bir dünyadan daha büyük şeyler yaşıyor içinde.

Heyecanları, hüzünleri, hissettikleri, onu heyecanlandıran, hüzünlendiren, hissetmesini sağlayan büyük yaşantılar…

Şahit oldukları, ona aşılanan “kendi gerçekler”, maruz kaldığı koca şeyler…

Ve maruz kalmak zorunda kaldığı ne acılar, ne hüzünler.

Bu yaşantılar doğrultusunda hayata karşı geliştirdiği bakış açısı ve doğrular, onu şekillendiriyor.

İşte bu yüzden, en büyük hayalim gönüllülük projeleri geliştirmek.

Ya da sadece parkta, durakta, kapıdaki görevliye… İş yerindeki arkadaşlara, müşterilere gülümsemek.

“Nasıl olduğunu” sormak.

Onlara bir makamla değil, bir insan olarak karşılık vermek.

Çünkü hiç kimse, hiç kimseden daha üstün değil.

Bir gün, bir parkta ağlayan bir çocuğun gözlerine bakmak ve sarılmak…

Ona “geçti” demek, acısını hafifletmek…

Yetimhaneye yerleştirilmiş, hiçbir suçu olmayan ve hiçbirini hak etmeyen acılara maruz kalmış çocuklarla oyun oynamak…

Ağızlarından çıkan her kelimeyi dikkate almak…

Ve en çok da kahkaha atmaları için sebep olmak, benim bu dünyadaki en büyük hedefim.

Psikolog olmak ve bunu gönüllü olarak yapmak istiyorum.

Paraları olmadığı için, içlerinde bir hapiste yaşamalarına seyirci kalmamak için…

Kadın koruma evlerinde büyüyen,

Doğdukları günden itibaren sadece kız oldukları için sevilmeyen,

Okula gittiklerinde sırf kahkaha attıkları için “kızsın, kendini bil” denilen,

Sokakta kıyafetleri yüzünden yargılanan,

Okuldan eve dönerken dolmuşta uzuvlarına dokunulan ama ses çıkaramayan,

Her adımda arkasına bakmak zorunda kalan,

“Kadın araba kullanamaz, çalışamaz. Evde kalmalı, çocuk bakmalı” denilen,

Eşi aldattığında bile suçlanan kadınlar…

Ve daha niceleri…

Sırf kıyafeti, bakışı, ayrılmak istemesi, evlenmek istememesi, “hayır” demesi yüzünden öldürülen kadınlarımız…

Bugün hayattaysa da, “öldürülmesi an meselesi” olan canlarımız…

Ve dolup taşan o kadın sığınma evleri…

Ben elimden geldiğince “Ben buradayım” demek istiyorum.

“Korkma” demek.

Belki sadece “yalnız olmadıklarını” hissettirmek…

Bazen tek hedefim bu.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı