Mutfağı Dağıtmadan Kek Yapamazsın

​

Mutfağı Dağıtmadan Kek Yapamazsın.

Bir kek yapmaya kalktığımda biliyorum ki mutfak asla tertemiz kalmayacak. Bir yere yumurta sıçrayacak, un tezgâha dökülecek, yağ ellerime bulaşacak. Bulaşıklar birikecek. O sırada “Of, keşke hiç başlamasaydım” diye düşündüğüm anlar oluyor. Ama sonra… fırından gelen o koku var ya, işte o her şeyi unutturuyor. Bir dilim kekin tadı, mutfağın bütün dağınıklığını değersiz hale getiriyor.

Bence işin güzelliği de burada saklı. Bir şeyler ters gidecek, karışacak, darmadağın olacak. Ama olmalı da zaten. Çünkü biraz karışıklık yaşamadan hiçbir yere ilerleyemiyoruz.

Genelde dağınıklık kötü bir şey gibi görülüyor. Dağınık bir masa, dağınık bir hayat… Sanki yanlış giden bir şeylerin işareti. Ama ben öyle düşünmüyorum. Hatta tam tersine, dağınıklığın içinde bir ilerleme var. Kitaplar düzenli bir şekilde rafta dursa hiçbir şey öğrenmiş olmuyoruz. Ama masanın üzerinde, dağınık hâlde olduklarında, orada bir çaba, bir yolculuk var.

Bazen hayatım da mutfak gibi oluyor. Bir şey yapmak istiyorum; kafam karışıyor, planlarım darmadağın oluyor, aklımda onlarca şey dönüp duruyor. “Neye bulaştım ben?” dediğim oluyor. Hatta bazen daha en başındayken vazgeçtiğim de… Ama sonra düşünüyorum: Hiçbir şeyin dağılmadığı, kusursuz görünen bir hayat, aslında çok da gerçek değil. Çünkü hayat biraz da böyle yaşanıyor: Dağınık, karışık ama sonunda güzel kokulu bir ödül saklı.

Belki de en çok korktuğum o karmakarışık anlar, aslında hayatın bana yeni bir şey öğreteceğinin işareti. Tıpkı kekin pişerken yayılan kokusu gibi… Bazen dağılıyorum, bazen toparlanamıyorum ama biliyorum ki sonunda bir tat, bir güzellik çıkacak ortaya.

Bu yüzden de artık hiçbir dağınıklık beni yormuyor. Beni üzmüyor. Çünkü artık biliyorum hiçbir şey kusursuz ilerlemiyor. İlerlemek zorunda da değil. Bazen yol engebeli, karışık, dağınık olur ama yeter ki yoldaki ben değişmeyeyim. Hepsi benden bir parça. Yolu keyifle yürümeye, her anını hissederek yaşamaya odaklıyım.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı