Normallik Üzerine

​

Normallik Üzerine

Merhaba. Ne yazsam diye düşünürken, benim en çok merkezimde olan, sıkça ifade ettiğim bir şey hakkında yazmak aklıma geldi bir post ilhamıyla. Şimdi başlıktan da anlayacağınız gibi normallik hakkında konuşacağım.“Normallik nedir?” Toplumun koyduğu sınırlar mı, yoksa kişinin benliğiyle uyumlu olması mı? Mesela günlük zamanda sürekli tekrarladığım şey “olabilir, ee yani?, öyleyse ne olmuş yani?,“ gibi kavramları tekrarlarken buluyorum kendimi. Mesela annemden örnek vereyim. Bir yemek yaptığında istediği gibi olmadığı zaman sürekli yakınır ya da bedbaht bir durum sergiler. Ben de ona sürekli “anne olabilir. Her zaman çok güzel olacak diye bir kaide mi var.” diyorum. Ya da bir bardak mı kırıldı. Toplanır. İstenmeyen bir durum mu yaşandı halledilir. Her mevzuda evham yapmak sana ne kazandırır. Sınavda yapılan bir hatanın çok normal olduğu gibi, biriyle tartışmak da çok normal herkesle anlaşmamız mümkün değil herkesle fikirlerimiz uyuşmak zorunda değil. Otobüsü kaçırmak mesela bir o kadar normal. Dakik olmak zorunda olduğumuzu kim söyledi. Aslında fark ettim ki biz çoğu zaman hayatın olağan akışına direniyoruz. Halbuki normal dediğimiz şey, zaten bu iniş çıkışlar. Her şey mükemmel değil. Zaten olması da gerekmiyor. Yani benim bu bakış açım herkes tarafından aynı görüşe sahip değil. Aynı şekilde düşünmek imkansız. Peki öyleyse, “normal nedir?” birinin garip dediğine diğeri normal diyor. O zaman normal gerçekten var mı, yoksa sadece bakış açısı mı?” Benim için yemeğin yanması da, otobüsü kaçırmak da, yanlış gelen sipariş de, biri ile tartışmak da, kalabalık bir ortamda küpemin yere düşmesi de hepsi normal. Kendimi kötü hissetmem için bir sebep değil hiçbiri. Bence normallik diye bir kalıp yok. Herkesin normali kendine özgü, çünkü bakış açımız, değerlerimiz ve yaşamlarımız farklı. Belki de normal dediğimiz şey, hayatı olduğu gibi kabul etmek; inişleriyle, çıkışlarıyla, kırılan bardaklarıyla ve kaçan otobüsleriyle. Yani aslında normal, tam da yaşadığımız hayatın kendisi. Hatta aynı görüşe sahip olmadığım insanlara olur da bir konuda krinç hissettiklerini dile getirdiklerinde mesela bu yolda yürürken dengeni kaybedip düşmek, küpe örneği yine kalabalıkta düşmesi ve anlık olarak onu alman. Hepsi nefes almamız kadar normal. Bu durumlarda ben hep burası dünya, her zaman istediğimiz şeyler olmaz diyorum. Hatta çoğu zaman istemediğimiz şeyler olur. Masalda değil dünyada yaşıyoruz. Zaten olağanüstü bir şey olmaz. Rahat olabilirsin.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı