Özşefkat: Kendimize Vermeyi Unuttuğumuz En Büyük Hediye

​

Özşefkat: Kendimize Vermeyi Unuttuğumuz En Büyük Hediye

Hayatımız boyunca birçok önyargıya, benliğimize zarar veren sözlere ve davranışlara maruz kalıyoruz. Bazen farkında olmadan kendimizi yetersiz hissettiren binlerce mobinge tanık oluyoruz. Üstelik bütün bunları yalnızca dışarıdan değil, kendi içimizden de duyuyoruz.

Bir düşün: İnsanların sana yaptığı o kötülüğü sen kendi kendine yapıyorsun.

Kendimizi küçümsemek, bedenimizi sevmemek, başkalarıyla kıyaslamak, olumsuz düşünceleri tekrar tekrar beslemek, sağlığımızı ihmal etmek, ertelemek… Yoğun bir ajanda içinde boğulmak ama ruhen hiçbir şey hissetmemek… Hayır diyememek, “Ben bunu istemiyorum” diyememek… Hep geçmişe takılı kalmak…

Aslında bunların hepsi kendimize yaptığımız sessiz bir şiddet değil mi?

Ben bu gerçeğin farkına vardığımda hayatımda küçük ama çok değerli değişiklikler yaptım. Saçlarımı telaşla değil, sevgiyle taramaya başladım. “Bir kızım olsaydı saçlarını nasıl tarardım?” diye sordum kendime. Cevabı önce kendimde uyguladım.

Bir hata yaptığımda kendimi suçlamak yerine, onu sahiplenip “Bu da benim yolumun bir parçası” demeyi öğrendim.

Hayattaki güzelliklere odaklanınca, kötü şeylerin önüme daha az çıktığını fark ettim. Çıksa bile artık “Yeter artık!” demek yerine, “Bu günün, bu haftanın sorunu bu olabilir” diyebildim.

Bedenimden utanmamayı öğrendim çünkü onun gerçek sahibi bendim. Kendime büyük yükler yüklemek yerine, yaptığım her şey için kendime teşekkür etmeyi denedim. Bir yere yetişmeye çalışırken kendimi stresle yıpratmak yerine, “Geç kalabilirim ama strese değer mi?” diye sordum. İnsanların hayatımdaki merkezini kontrol etmeyi, varlıklarının yerini değiştirmeyi ve hiçbirinin benden daha önemli olmadığını fark ettim.

Artık “İnsanlar ne düşünüyor?” değil, “Ben ne hissediyorum?” diye soruyorum.

Ve Kendime Teşekkür Ediyorum

Bugün, bu bilince vardığım için teşekkür ediyorum kendime. Olanı sahiplenip şükredebildiğim için teşekkür ediyorum kendime. Kendimi ifade etmek için çırpınmak yerine, bazen sessiz kalmayı seçtiğim için teşekkür ediyorum kendime.

Artık saçlarımı tararken daha özenli davranıyorum. Canımı acıtmadan, sevgiyle, şefkatle… Küçük gibi görünen ama aslında kendime duyduğum sevginin en büyük adımı bu.

Artık kendim için kahve yapmak, bir teşekkür etme biçimi benim için. Telefonu kenara bırakıp, yavaş adımlarla mutfağa yürüyerek, her anı hissederek hazırlıyorum. O gün canım ne kadar istiyorsa, o kadarını koyuyorum. Kahvemi yudumlarken bir şiir kitabı açıyor, bu anın varlığına da şükrediyorum.

Yürüyüş yaparken çevreme hayran kalıyorum. Bu muazzam dünya, sanki bir sanat eseri gibi gözlerimin önünde. Her gün gördüğüm yerler bile yeni bir anlam kazanıyor. Her adımda biraz daha affediyorum kendimi. Tüm hislerime izin veriyorum. Yavaşça kollarımı kendime sarıyor, kendime daha fazla izin veriyorum.

Artık şikâyet etmiyorum. Bardaktaki boşluğu değil, hep dolu olan kısmı görüyorum. Kendi tabağımdakilerle ilgileniyorum. Ve her seferinde yeniden teşekkür ediyorum yaşama.

Çünkü ben, kendimi çok seviyorum. ❤️

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı