Psikolog Olmak: Tamir Etmek Değil, Dokunmak

​

Psikolog Olmak: Tamir Etmek Değil, Dokunmak

Psikoloji Okumak Üzerine: İnsanlara Çözüm Bulmak mı, Yol Arkadaşlığı mı?

Psikoloji okumak istediğimi söylediğimde aldığım ilk tepkiler genelde şöyle oluyor. 

” O zaman benim kafayı bir düzelt.” “Benim şöyle bir sorunum var, hadi çözüm bul.”

Başta gülüp geçiyordum. Şaka gibi geliyordu. Ama sonra düşündüm; neden insanlar böyle düşünüyor?

Toplumda psikoloji, sanki “çözüm bulma” veya “sorun düzeltme” işiymiş gibi görülüyor. Oysa çok büyük bir yanılgı var burada. Psikologlar, karşılarındakine kendisini dinleyen, anlamaya çalışan bir çift göz olduklarını hissettirebilmek için oradadır. Danışanlar da aslında anlaşılmak için psikoloğa giderler.

Psikoloji okuyunca ya da bu alanı hedefleyince insanların hayatını “düzeltme” beklentisi, bilimsel gerçeklikten çok uzak. Bu beklenti bazen sıkıyor, yoruyor, hatta anlaşılmamış hissettiriyor. Büyük bir hedefin ne olduğunu ve onun altındaki sebepleri anlatmaya çalışmak, karşında bunu anlamak istemeyen birileri varsa, daha en başında yetersizlik hissi doğuruyor.

Bir de şöyle bir kesim var:

Psikolog olmak deli doktorluğu değil mi? Başka insanların dertlerini dinle dinle bitmez!”

Bu cümle beni gerçekten güldürüyor. Çünkü bakış açısının ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Bence insanların dertlerini dinlemek hiçbir zaman “olay” değil. Asıl mesele; onların sorunlarına, heyecanlarına, mutluluklarına, hüzünlerine eşlik edebilmek.

Bazen düşünüyorum; bir terapide, yalnızca bir saat içinde hayata bir insan daha kazandırabilmek… İşte bu benim için çok değerli. Karşılarında bir psikolog değil, önce bir insan var. Buna sadece biraz teorik bilgi ve profesyonellik ekleniyor. Önemli olan, gerçekten istemek.

Hatta bazen hayalim şu oluyor: Belli bir yaşa geldiğimde, belki bir kliniğe gitme imkânım olmadığında bile, online olarak terapi verebilme ihtimali bile içimi huzurla dolduruyor. Sadece 40 dakikalık bir seansın sonunda, o insanın dünyasına küçük de olsa dokunabildiğimi bilmek… Bu düşünce bile bana, hayatım boyunca ne kadar huzurlu olabileceğimi gösteriyor. Beni hayata bağlayan bir hedefimin olması, tek başına yeterli bir mutluluk sebebi. O günü kafamı yastığa koyduğumda ne kadar huzurlu olabileceğimi düşündükçe gülümsüyorum.

Belki de psikolog olmanın en güzel yanı, insanlara “çözüm bulmak” değil; onlarla birlikte bir yolculuğa çıkabilmek. Bazen sadece dinlemek, bazen bir bakış açısı kazandırmak, bazen de insan olmanın kırılganlığını birlikte taşımak… Bunu düşündükçe, bu yolun ne kadar doğru olduğunu hissediyorum.

Bir gün, ister bir klinikte, ister online bir görüşmede… Karşımdaki insanın gözlerinde biraz olsun rahatlamayı görmek… İşte o an, yıllarca verdiğim emeklerin anlam kazandığı an olacak. O günü hayal ettikçe gülümsüyorum; çünkü biliyorum ki bazen bir insanın hayatına dokunmak, dünyayı değiştirmeye eşdeğer.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı