Sessiz Red

​

Sessiz Red

Bazen istemediğimiz yanıtları almamak adına belirsizliklerle savaşmak çok daha makul geliyor. Bunun birer yorgunluk nedeni olduğunun farkındasın ama alacağın yanıt seni o kadar korkutuyor ki, buna katlanmak bir lütuf gibi geliyor.

Enerjinden, kendinden o kadar çok veriyorsun ki… Bir alışkanlıktan fazlası olmuyorsun. Ne onlar için, ne de kendin için. Bu korku tüm bedenini öyle bir sarmış ki, olanları normalleştirmiş durumdasın.

Bazen “hayır” kelimesini duymak belki seni bir nebze iyileştirecek diye düşünüyorsun. Ama unutuyorsun; bazen tavır ve davranışlar da bir reddir. Sessiz red karşısında yaşadığın belirsizlik, zihninde sürekli kurduğun sorularla birleşiyor ve seni kendini suçlamaya itiyor. Oysa tek yapman gerekenin geri çekilmek olduğunu kabullenemiyorsun.

Sana hissettirilen değersizlik, görünmezlik, özgüvenini zedeleyen onlarca küçük tavır… Bunları kabul etmek aslında seni özgürleştirecek bir adımdır.

Bizim kültürümüzde hayır demek kadar hayır duymak da zor. İnsanlar kırmamak için susmayı seçiyor; reddedilenler ise reddi duymamak için sessizliği kabulleniyor. Böylece sessiz red, görünmez bir alışkanlığa dönüşüyor.

Ama bir başkasının sessizliği seni susturmamalı. Çünkü senin içindeki ses, onların söylemediğinden çok daha gürdür. Ne kadar sessizlikle karşılaşırsan karşılaş, kendi sesine kulak verdiğinde, yolunu aydınlatan ışığı yeniden göreceksin.

Her red aslında bir yönlendirmedir. Sessiz de olsa sana söylenmek istenen şey şudur: “Burası senin yolun değil.” Ve sen bunu kabul ettiğinde, yolun seni daha doğru bir yere götürmesine izin vermiş olursun.

Belki de en büyük özgürlük, vazgeçmeyi öğrenmekte saklıdır.

Sessiz red en başta canını yaksa da aslında seni kendine en çok yaklaştıran şeydir. Çünkü orada artık başkasının cevabı değil, kendi cevabın vardır. Ve sen kendi cevabını bulduğunda, hiçbir sessizlik sana ağır gelmez.

Her şeyden vazgeçebilirsin. Her şey bir gün biter, gider. Ama sen hep kendinle kalacaksın. Bu yüzden tüm enerjini kendine ver.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı