Yalnızlığın Bir Milad Olduğunu Düşün.

​

Yalnızlığın Bir Milad Olduğunu Düşün.

Yalnızlık… “Yalnız olmak” kulağa pek iyi gelmiyor çoğu zaman. Bazıları için korkulacak bir şeymiş gibi duruyor: “Yalnızım”, “kimsem yok”, “kimse yanımda olmak istemiyor” gibi cümleler bazen beynimize, bazen kalbimize hükmediyor. Toplumda yalnız kalmak sıkça olumsuz bir etiketle anılıyor; yalnızsa muhtemelen “iyi biri” değildir diye düşünülüyor. Oysa bu yargılar gerçeklikten çok uzak.

Son zamanlarda dışarıdan gelen olumsuz yargıların büyük bir baskı olduğunu fark ettim — çoğunun gerçeği yansıtmadığını. Bir kafeye gidip yalnızca kahve içmek, kimi insanlar için neredeyse imkânsız görünüyor. Yalnız kalmamak adına yanlış ilişkilere, arkadaşlıklara tutunuluyor. Benim fikrim ise hep farklıydı: Yalnız olmak benim için bir tercih oldu. Kendi başıma vakit geçirmek bir lükstü; kendimle çelişir, kendimi anlamaya çalışırdım. Aslında yalnız değildim; sadece kendime mesafe koymayı seçmiştim.

Zamanla fark ettim ki bazı insanlar bana gerçekten iyi hissettirmiyordu. Onların varlığı ya da yokluğu arasında bir fark yoksa, neden onlarla birlikte olayım? Bu soru benim için bir dönüm noktasıydı. O sorudan sonra hayatın rayları sanki yerine oturdu. Kitap okumak bir zorunluluk olmaktan çıktı, hayatımın bir parçası oldu. Yazı yazmak nefes almak gibiydi; içimi dökerek sorularıma yanıtlar buldum, duygularım anlam kazandı. Bunları bir kişisel gelişim yolculuğuna çevirdim. Psikoloji ilgimi çekti ve omzumun daima yaslanabileceği bir alan haline geldi. Okurken “iyi ki yaşıyorum” dediğim o alan oldu.

Hayatıma girenleri ve çıkanları düşündüm; onlara içten bir teşekkür ettim. İnsanların bazen hayatımıza tamamen kalmak için değil, bize bir şeyler öğretmek için girdiklerini gördüm. Eğer varlıkları kötü bir sonuç doğurduysa bile onları suçlamamayı öğrendim. Enerjimi kötü duygularla beslememeyi öğrettim kendime.

Bir kahve içtim ve her şeye yeniden başladım. Yalnızlık benim için hiçbir zaman korkulacak bir şey olmadı. Kendimle vakit geçirebilme özgüveni kazandım, sosyal yorgunluğumu attım; kendini tanıyan insanın başkalarıyla daha sağlıklı bağ kurabildiğini kendi deneyimimle gördüm. İlhamın çoğu zaman yalnızken geldiğini fark ettim. Yalnızken gerçekten nefes aldığımı hissettim; sessizlikte düşüncelerimi daha net duyabildim ve ne istediğime karar verdim.

Yalnızlık bir tercih olsun hayatınızda. Tamamen hayattan kopmak değil belki; ama bazen insan en yakınlarından bile uzak kalmak isteyebilir — bu onu kötü biri yapmaz. Bunu anlayışla karşılayabilenlerle yoluna devam edebilirsin. Karşılamayanlar zaten bu süreçte sana gerekli olmayanlarmış; bunu sen çok iyi öğrendin. Artık hayata hazır hissediyorum ve bunun için şükrediyorum.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı