Yeni Bir Hayatın Eşiğinde

​

Yeni Bir Hayatın Eşiğinde

Yeni bir hayat kulağa ne kadar güzel geliyor değil mi? İlk duyduğunda insanın içini tatlı bir heyecan kaplıyor. Ama zamanla bu duygu, korkuya, gerilime ve bilinmezliğin ağırlığına da karışıyor. Çünkü yenilik demek değişim demek. Şehir değişiyor, okul değişiyor, arkadaşlar değişiyor… ve en önemlisi ben değişiyorum.

Aslında hayal ettiğimden bile daha güzel olabilir. Yeni sokaklar, keşfedilecek mekanlar, tanışılacak insanlar… Şehrin bana sakladığı gizli mutluluk noktalarını bulmak. Belki hiç bilmediğim bir köşede oturup kahvemi yudumlarken “işte burası benim yerim” diyeceğim. Belki de en sıradan bir sokak lambası, en basit bir durak bile bana yepyeni bir hatıra bırakacak. Çünkü değişim, sadece dışarıda değil, içimde de başlıyor.

Yeni başlangıçların sunduğu fırsatlarla farklı bir “ben” olma ihtimali var. Bu ihtimal bazen korkutucu, bazen özgürleştirici. Belki “sıfırdan başlamak” bana hiç bilmediğim yanlarımı gösterecek. Her adımda kendime biraz daha yaklaşacağım. Çünkü büyümek sadece yaş almak değil; insanın kendisini yeniden tanıması, yeniden inşa etmesi.

Küçükken bu günler için ne çok hayal kurardık. Odamıza kapanır, “büyüyünce şöyle yapacağım, böyle yaşayacağım” diye düşlerdik. Şimdi ise bazen o günlere dönmek istiyoruz. İşin ironisi, çocukluğumuzun hayali şimdinin korkusu oldu. Kendi kararlarımızı almak, gece geç saatlere kadar oturmak isterdik. Başardık da… ama sandığımız kadar büyülü değilmiş. Belki de büyümenin en şaşırtıcı tarafı bu: hayalini kurduğun şeylere ulaştığında, onları başka bir gözle görüyorsun.

Yine de şikâyetçi değilim. Çünkü bu yolculuğun her adımı kıymetli. Kaygılarım olsa da biliyorum ki korku, ilerlemenin sessiz refakatçisi. Bazen beni geriye çekmeye çalışacak, bazen hızımı kesecek, ama sonunda bana öğretecek. Büyümek biraz da bunu göze almak demek: yanılmak, düşmek, kalkmak ve yola devam etmek.

Ben zaten gittiğim her yerde kendime ait bir köşe bulurum. Kalabalığın ortasında bile içime dönebilirim. Bu yüzden valizime sadece eşyalarımı değil; biraz huzur, biraz kırgınlık, biraz umut ve çokça heyecan koydum. Birkaç kitap, birkaç anı, birkaç da hayal… Hepsi yol arkadaşım olacak. Yanıma aldığım dersler bana ömür boyu yetecek kadar değerli.

Ve şimdi… yol başlıyor.

Hello yetişkinlik.

Bay bay büyüdüğüm çocukluk.

Merhaba yeni şehir, yeni yollar, yeni ben…

Belki biraz kaybolacağım, ama sonunda mutlaka kendimi bulacağım.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendinle Baş Başa Kalmaktan Neden Kaçıyorsun?

​ Kendinle baş başa kalmaktan kaçmak, çoğu zaman yüzeyde göründüğünden daha derin bir meseledir. Yalnızlık, sadece fiziksel olarak tek başına olmayı değil; zihnin ve duyguların daha duyulur hale gelmesini beraberinde getirir. Günlük hayatın gürültüsü azaldığında, insanın iç dünyası daha net konuşmaya başlar. Kaçınılan şey genellikle bu konuşmanın kendisidir.  Yalnız kalmak, bastırılan düşüncelerle temas kurmayı zorunlu kılar. Ertelenmiş duygular, görmezden gelinen kırılmalar ve cevapsız sorular sessizlikte yer bulur. Kalabalıkların sağladığı geçici koruma ortadan kalktığında, insan kendisiyle yüz yüze gelir. Bu yüzleşme her zaman huzur verici değildir; aksine çoğu zaman rahatsız edici bir açıklık taşır. Yalnızlık, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin niteliğini açığa çıkarır. İç sesin tonu sert ve yargılayıcıysa, sessizlik bir dinlenme alanı değil, zihinsel bir baskı haline gelir. İnsan bu noktada yalnızlıktan değil, kendisiyle kurduğu temasın ağırlığından kaçmaya başlar. Tek başın...
Devamı

Hayat Bir Puzzle, Parçalar Sonradan Anlam Kazanır

​ Yaşam tıpkı bir puzzle gibi. Aslında biraz daha farkındalıklı davranmaya gayret etsek bunu çok daha iyi anlayabiliriz. Şunu demek istiyorum:  Mesela güne başlarken hiçbir şeyin planladığın gibi gitmemesi… Bir arkadaşınla buluşacaktın, hazırlanmıştın bile ama bir anda o buluşma ertelenmek zorunda kaldı. Anlık bir rahatsızlık geçirdin ya da başka bir sebep çıktı. Çünkü belki de o buluşmaya gitmemen gerekiyordu. Evren bunun için bir şey yaptı ve gerçekleşmedi.  Belki o sohbette geçebilecek bir şey sana zarar verecekti, belki yolda bir kaza olacaktı, belki karşılaşmak istemediğin bir kişiyle karşılaşacaktın. Ya da o buluşmaya gidemedin çünkü uzun zamandır beklediğin bir şey olacaktı; belki de hayatını derinden etkileyecek o şeyle karşılaşacaktın.  Evet, gerçekten de böyledir. Gün içinde yaşadığın her şey, salisesine kadar bir düzen içindedir. Geç kalmalar, vazgeçmeler, son dakika fikir değişiklikleri… O an aksilik sandığımız küçük detayların, günün sonunda ne kadar büyük bi...
Devamı

Kendimle Konuşurken Kullandığım Dil

​Biz insanlar bazen başkalarına hiç söylemeyeceğimiz şeyleri kendimize söylemekten hiç çekinmeyiz. Yani bunu söylemeyim, şu sözcüklerimi seçeyim, acaba bunu söylerken hata mı yaptım, acaba incittim mi?, gibi sorular sorarız ya hani başkaları için, kendi kendimize. Ama bunu kendimize söylediğimiz can burkucu şeyler için yapmayız. Davranışlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız hakkında kendimizi sürekli kötüleştiririz. Farkında olarak ya da olmayarak ama bir şekilde kendimize, benliğimize uymayan kalıplar yükleriz.  Bu kullandığımız dil, bu ses o kadar otomatikleşmiştir ki, biz bu sefer otomatikleşen cümleleri benliğimize oturturuz. Hiç gerçek olmayan şeyler bizim kafamızda artık “bu benim, ben bundan ibaretim” gibi yanılsamalara dönüşür. Aslında hiç fark etmeden kendimize yükleniriz. Ve bunu çabucak fark etmek de kolay ve kısa süreli olmayabilir.  Bu iç ses nereden geliyor peki? Biz neden kendimize iyi şeyler yakıştırmıyoruz da kötü şeyler söylerken buluyoruz her zaman kendimizi...
Devamı